در آغاز سال میلادی جدید، بنیاد خیریه نوربیک تصمیم گرفت امید را به دورترین نقطهی ولسوالی میرامور در ولایت دایکندی ببرد؛ به «روک اشتو». جایی که شاید کمتر شنیده شده، اما قلبهایی دارد که شایستهی بیشترین شنیدهشدناند. و اینگونه، مرکز نمبر ۳ آموزش انگلیسی شکل گرفت.
این کار، فقط ساختن یک مرکز نبود؛ شکستن یک فاصله بود. فاصله میان «مرکز» و «حاشیه»، میان «داشتن» و «نداشتن»، میان «میشود» و «نمیشود». این بنیاد خیریه باور دارد که دانستن، حق است؛ نه امتیاز.
در روک اشتو، آموزش فقط یاد گرفتن زبان نیست؛ تمرینِ دیدنِ جهان با چشمانی بازتر است. اینجا واژهها، امید میشوند و جملهها، جرأتِ رویا دیدن. اینجا سال نو، با وعده آغاز نشد؛ با عمل معنا گرفت.
فلسفهی این گام ساده اما عمیق است:
اگر یک انسان در دورترین نقطه هم فرصت رشد پیدا کند، جهان عادلانهتر میشود.
و چه زیباست که آغاز یک سال تازه، با این پیام همراه باشد:
هیچجا آنقدر دور نیست که شایستهی نور نباشد.
سال نو، قدم نو، امید نو.